Η ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΩΝΗ»

Η εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΩΝΗ (που κυκλοφόρησε για ένα χρονικό διάστημα και σα δισεβδομαδιαία και ημερησία, αλλά υποχρεώθηκε να επιστρέψει, πάλι, στην εβδομαδιαία μορφή της λόγω τών αβάστακτων πιέσεων τών τουρκικών αρχών), εκδόθηκε το 1948 και συνέχισε την έκδοσή της ως το Σεπτέμβριο τού 1965, οπότε ο εκδότης-διευθυντής της Ανδρέας Γ. Λαμπίκης συνελήφθηκε και εκδιώχθηκε βίαια, υπό την απειλή τών όπλων, έπειτα από ειδική απόφαση τού τουρκικού υπουργικού συμβουλίου, επί προεδρίας (τής ...δημοκρατίας) τού πραξικοπηματία στρατηγού Τζεμάλ Γκουρσέλ.

Η έκδοση και η μαχητική δημοσιογραφική πορεία τής ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΦΩΝΗΣ αποτέλεσε πραγματικό σταθμό στα μέχρι τότε δεδομένα τής ομογενούς Κων/πολίτικης δημοσιογραφίας, η οποία αν και αξιόλογη ειδησεογραφικά-πνευματικά, απέφευγε τη φανερά αγωνιστική αρθρογραφία, λόγω τής επικρεμάμενης απειλής άμεσης ή έμμεσης επέμβασης τών τουρκικών αρχών, με τις γνωστές και οπωσδήποτε δυσάρεστες συνέπειες.

Ευνόητον είναι, ότι η μαχητικότητα με την οποία η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΩΝΗ προάσπισε, από το πρώτο φύλλο της, τα ομογενειακά και ευρύτερα τα εθνικά συμφέροντα τού Ελληνισμού, επέσυρε την οργή και τα σκληρά αντίποινα τών εκάστοτε τουρκικών κυβερνήσεων, που εκφράζονταν με την παραπομπή τού Ανδρέα Γ. Λαμπίκη σε στρατοδικεία, σε πολιτικά δικαστήρια, συλλήψεις, πολύμηνες φυλακίσεις, σωματικά και ψυχικά μαρτύρια, καθώς και δολοφονικές απόπειρες. Μερικές από τις απάνθρωπες αυτές καταστάσεις αναφέρονται και σε επίσημες βεβαιώσεις τού Γενικού Προξενείου τής Πόλης, τών εδώ υπουργείων Προεδρίας και Εξωτερικών, στις επίσημες διαμαρτυρίες τής ΕΣΗΕΑ στον ΟΗΕ, την UNESCO και το Διεθνές Ινστιτούτο Τύπου. Επίσης τονίστηκαν και στη μεγάλη συγκέντρωση Τύπου, που υπό την αιγίδα τής Ένωσης Συντακτών έδωσε ο εκδότης-διευθυντής τής εν λόγω εφημερίδας, ο οποίος δεν δίστασε να αποκαλύψει και τις απάνθρωπες ναζιστικές μεθόδους, τις οποίες εφάρμοζαν και εφαρμόζουν οι Τούρκοι ηγέτες κατά τού Ελληνισμού τής Κων/πολης. Κι αυτό παρ’ όλο που ο βίαια εκδιωχθείς Έλλην δημοσιογράφος απροσχημάτιστα απειλήθηκε, πριν την απέλασή του, από τούς Τούρκους πράκτορες, ότι ‘‘σε περίπτωση και προχωρούσε σε αποκαλύψεις, η ζωή τής μητέρας και τής κόρης του, που παρέμειναν, σαν όμηροι, στην Πόλη, θα διέτρεχε σοβαρό κίνδυνο’’.

Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΩΝΗ, στα 17 χρόνια τής έκδοσής της στην Κων/πολη, στάθηκε πραγματική εθνική έπαλξη, με αποτέλεσμα να δοκιμαστεί σκληρά και πολύτροπα. Περισσότερο κατατοπιστικές λεπτομέρειες περιέχονται σε επίσημα έγγραφα.

Μεταξύ τών άρθρων, που δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς στην εν λόγω εφημερίδα, ιδιαίτερη αίσθηση και συγκίνηση προξένησαν και «Η Νύκτα τού Αγίου Βαρθολομαίου τής Ρωμιοσύνης» καθώς και το γραφτό «Ζητούμε ασφάλεια ζωής και περιουσίας για μάς και τα παιδιά μας» , που κυκλοφόρησαν στα φύλλα που εκδόθηκαν ευθύς μετά τούς φοβερούς ανθελληνικούς βανδαλισμούς τής 6ης Σεπτεμβρίου 1955, καθώς επίσης και μια τολμηρή ανοικτή επιστολή διαμαρτυρίας στον πραξικοπηματία στρατηγό ‘‘Πρόεδρο’’ τής τουρκικής δημοκρατίας, για τις πολλαπλές πιέσεις που δεχόταν ο Ελληνισμός τής Πόλης.