Ρήγμα στο Διεθνές πολιτικο-στρατιωτικό Κατεστημένο;

Το χαστούκι Ομπάμα προς Ερντογάν οδηγεί σε καίρα ερωτήματα. Ιδίως αν το ρήγμα αφεθεί
σε διαλυτική φθοροποιό εξέλιξη. Μεταξύ τών εν προκειμένω επισημάνσεων υπάρχουν και οι εξής σημαντικές: Το Ιράν ολοένα εξελίσσεται σε σοβαρή περιφερειακή απειλή με απρόβλεπτο κακοφόρμισμα. Η Τουρκία έχει εκτεθεί, σοβαρά, στον ισλαμικό βάλτο.

Είναι η πρώτη φορά που αμερικανός Πρόεδρος μίλησε τόσο αυστηρά και "έξω από τα δόντια" στούς Τούρκους. Ούτε λίγο, ούτε πολύ τούς "κάθισε στο σκαμνί" τού κατηγορουμένου, τούς δίκασε και τούς καταδίκασε για απαράδεκτα προκλητική-προσβλητική πολιτική προς το Ισραήλ. Αλλά και για τη φανερή έμμεση υποστήριξη προς την επικίνδυνη πυρηνική πολιτική τού Ιράν. Πρόκειται για πολιτική η οποία απειλεί όλη την Μεσανατολική στρατηγική τής Ουάσιγκτον. Πολιτική που οδήγησε τις ΗΠΑ σε δύο πολέμους με χιλιάδες νεκρούς και χρηματικό κόστος δισεκατομμυρίων δολαρίων. Και για μεγάλη αμερικανική φθορά που συνεχίζεται.

Ένα από τα πιο σημαντικά ατού τού Στέητ Ντιπάρτμεν είναι και τα προς την Άγκυρα κατευθυνόμενα αμερικανικά όπλα. Η συγκεκριμένη κατηγορηματική προειδοποίηση στούς Ερντογανικούς είναι σαφής: «Μην περιμένετε αμερικανικά όπλα, αν δεν πάψετε την αντιπαράταξη με το Ισραήλ και δεν αποκηρύξετε τη συμπαράταξη με το επικίνδυνο Ιράν.»

......................................................

Η Άγκυρα τού Ερντογάν κινήθηκε, ως τώρα, και συνεχίζει να κινείται, ακόμα, ως περιφερειακή υπερδύναμη ξεπερνώντας, κατά πολύ, διεθνή πολιτικά-διπλωματικά εσκαμμένα. Προκαλώντας τις ΗΠΑ τών οποίων οι πολλαπλοί δεσμοί με το Ισραήλ είναι γνωστοί και ανταποκρίνονται πλήρως στο λατινικό "sine qua non" που ανταποκρίνεται στο δικό μας απαραίτητο και εκφραζόμενο με το εν χρήσει"εκ τών ών ουκ άνευ" (βλέπε και λήμμα ΑΝΕΥ λεξικού Γ.Α. Μπαμπινιώτη).

Το μαχαίρι έφτασε στο τουρκικό κόκκαλο. Οι Ερντογάν και Σία παρατραβήξανε το σκοινί υποδυόμενοι ...τη Μεγάλη Ισλαμική Δύναμη! Οι επιλογές που τούς απομένουν είναι οι εξής δύο:

α) Βάζουν νερό στο πολιτικο-στρατιωτικό κρασί τους και τα βρίσκουν με το σημερινό διεθνές πολιτικό κατεστημένο.

β) Επιμένουν στην νεοθωμανική προκλητικότητα και ... όποιον πάρει ο Χάρος! Αδιαφορώντας και για το προηγούμενο τής Γιουγκοσλαβίας.

Ίδωμεν, βέβαια... Αλλά οι Τούρκοι δεν είναι βλάκες. Έστω και βαριά πληγωμένοι ξέρουν να ελίσσονται. Τι κι αν στην παρούσα φάση έχουν βαθειά εκτεθεί ως "προστάτες τού Ισλαμικού Κόσμου"... Ακόμα και τής Χαμάς...

Έχοντας υπόψη τ' ανωτέρω οδηγούμαστε στο καίριο ερώτημα: φτάνουμε (ή φτάσαμε) στο γεωστρατηγικό σημείο επιβολής νέου στρατηγικού χάρτη; Ευχόμαστε, ως Έλληνες, να έχουμε φτάσει, επιτέλους, στο ενδεχόμενο αναζήτησης μιας νέας διεθνούς γεωπολιτικής ισορροπίας. Όμως οι πιθανότητες δεν είναι πολλές. Οι τουρκικές ηγεσίες έτσι και τα βρουν σκούρα αλλάζουν την πολιτική ρότα τους, τί κι αν με τις αλλεπάλληλες εθνικιστικές κομπορρημοσύνες τους έχουν αυτοεκτεθεί πολλαπλά.

Το δίδυμο Εντογάν-Νταβούτογλου παρατράβηξε το μεγαλοϊσλαμικό σχοινί, ενώ το τρίτο σκέλος, ο Πρόεδρος Γκιουλ, κρατάει σικέ αποστάσεις για κάθε ενδεχόμενο. Και ως φαίνεται το ενδεχόμενο θα εξελιχτεί μάλλον από τον υπέρμετρα μεγαλοφιλόδοξο Ερντογάν, που με τη σύμφωνη γνώμη τού ενο-οθωμανού ΥΠΕΞ του θα προσπαθήσουν να μπαλώσουν τα επικίνδυνα ―για τη χώρα τους― ρήγματα. Γενικά, οι Τούρκοι, κάθε εποχής, ήταν και παραμένουν πανούργοι κατακτητές μα συγχρόνως και ευέλικτοι.

Το ζητούμενο είναι κατά πόσον η άλλη πλευρά (ΗΠΑ και Ισραήλ) θα πεισθούν από την όποια τουρκική στροφή τακτικής. Και τα δύο προαναφερθέντα κράτη δύνανται μεν να ξεπεράσουν τον σκόπελο τής Άγκυρας, αλλά πρέπει να συνυπολογίσουν ότι έχει προκληθεί σοβαρό ρήγμα εμπιστοσύνης στον σπόνδυλο τού συμμαχικού, τού συνεργατικού κορμούμε την Τουρκία.

Ως γνωστόν η μεταξύ τών κρατών ποιότητα εμπιστοσύνης αποτελεί βασικό συνεκτικό παράγοντα. Που έτσι και ραγίσει, η συγκόλλησή του είναι προβληματική.

επιστροφή